طب رزمی ارتش جمهوری اسلامی ایران در دفاع مقدس

شروع عملیات تجاوزکارانه رژیم بعثی عراق از تاریخ 11 آوریل 1980 برابر 59/1/22 آغاز و تا 31 شهریور ماه 1359 برابر 22 سپتامبر 1980 م بیش از 352 فقره تجاوز و عملیات تجاوزگرانه بر علیه مرزهای ایران اسلامی انجام گرفت و در مقابل ایران اقدام به عملیات متقابل در 172 مورد بر علیه مرزهای عراق نمود.(1)
ولی سرانجام پس از آنکه عملیات چند وجهی دشمنان قسم خورده ایران کاری از پیش نبرد و نظام جمهوری اسلامی با کمال قدرت در همه زمینه ها به پیش می رفت سرانجام صدام حسین در 1359/6/26 برابر 17 سپتامبر 1980 در مجلس ملی عراق حاضر شد و اعلام کرد موافقتنامه 6 مارس 1975 ملغی است ،مجلس عراق نیز در یک جلسه فرمایشی در همان شب موافقتنامه مزبور را باطل اعلام نمود و در 31 شهریور ماه 1359 ضمن حملات گسترده هوایی، نیروی زمینی خود را با استعداد 12 لشکر (5 لشکر پیاده، 5 لشکر زرهی، 2 لشکر مکانیزه) و 45 تیپ مستقل (10 تیپ پیاده، یک تیپ رزمی، یک تیپ مکانیزه، 3 تیپ نیروی مخصوص، 10 تیپ گارد ریاست جمهوری و 20 تیپ گارد مرزی) مأمور حمله به مرزهای جنوب غربی و غرب کشور جمهوری اسلامی ایران نمود. (2) و عمده قوای عراق در روزهای آغازین از محورهای شلمچه، طلائیه، تنگه چزابه و دزفول برای اشغال خوزستان وارد خاک ایران گردید.
در آن تاریخ سپاه پاسداران تازه تأسیس شده بود و امکانات رزمی و بهداشتی درمانی آن نیز دارای انسجام و تشکل لازم نبود. لذا با وجود گستردگی منطقه عملیات، بهداریهای یگانهای مستقر در منطقه یعنی لشکر 92 زرهی اهواز و لشکر 77 پیاده خراسان و بیمارستانهای منطقه ای اهواز، دزفول، کرمانشاه و سنندج با محدودیت امکانات و عدم آمادگی ، بار سنگین پذیرش مجروحین ومصدومین را بدوش گرفتند، ضمن اینکه به علت عدم رعایت قوانین بین المللی از طرف نیروهای متجاوز بعثی خود این تأسیسات زیر آتش دشمن و حملات هوایی قرار داشت.
از سوی دیگر با توجه به عدم اتصال خط مدیریت فنی و تخصصی اداره بهداری نزاجا به بیمارستانهای منطقه ای و یگانهای بهداری واحدهای رزمی وظیفه اداره بهداری نزاجا فقط ارسال دارو و اقلام پزشکی مورد نیاز منطقه بود و حداکثر ماهیانه 5 پزشک به منظور استقرار در بیمارستان اهواز و دزفول اعزام داشته و از درجه داران بهیار و تکنسین اطاق عمل و هم چنین دانش آموزان آموزشگاه بهیاری مرکز آموزش بهداری مطابق برنامه مدونی به منطقه اعزام می گردیدند، و لذا با توجه به کمبودهای موجود در بیمارستانهای نزدیک منطقه عملیات و هم چنین واحدهای رزمی درگیر، بیماران و مجروحین پس از انتقال به اهواز به بیمارستانهای غیر نظامی سطح شهر اعزام و درصورت عدم امکان پذیرش ازطریق راه آهن و هواپیماهای نیروی هوایی به بیمارستانهای تخصصی تهران اعزام می گردیدند

حدود و ثغور فعالیت بهداری رزمی  ارتش از خط مقدم تا بیمارستان صحرایی

بهداری گردان و محور، پزشکیاران، امداگران، راننده آمبولانس و انصار، پست امداد واورژانس، بهداری تیپ، لشگر و گروهها ی تخصصی

 

حدود و ثغور فعالیت بهداری رزمی ارتش از بیمارستان صحرایی تا بیمارستان های شهری پشت جبهه

اورژانسهای مادر، بیمارستانهای صحرائی  و شهری، ستاد های انتقال مجروحین ومصدومین(ریلی، هوایی، فرودگاهی) گردان یا تیپ امداد وانتقال وسایر بخشهای ستادی وصفی مراکز پشتیبانی منطقه ای 

 

حدود و ثغور فعالیت بهداری رزمی ارتش از بیمارستان های شهری پشت جبهه تا استان های پشتیبانی کننده

ادارات بهداشت ودرمان در نیروها و ستاد مشترک ارتش، مراکز آموزشی بهداری، بیمارستانهای منطقه ای وشهری وابسته، سایر مراکز درمانی ،ستاد های انتقال مجروحین ومصدومین(ریلی، هوایی، فرودگاهی) فرماندهی وستادی وصفی وابسته در شهرهای غیرجنگی هواپیمایی ، وهلی کوپتری

 

 

موسسه بهداری رزمی دفاع مقدس و مقاومت