تاریخچه سازمان تأمین اجتماعی و نقش آن در دوران دفاع مقدس

فعالیت بیمه های اجتماعی در ایران با تشکیل صندوق احتیاط کارگران شبکه راه آهن کشور در سال ۱۳۱۰ پایه­ ریزی شد. گسترش شمول حمایت های بیمه ای منجر به تصویب لایحه بیمه کارگران در ۲۹ آبان ۱۳۲۲ و سپس تصویب لایحه بیمه های اجتماعی کارگران در سال ۱۳۳۲ و آغاز به کار سازمان بیمه های اجتماعی کارگران شد.

سازمان بیمه های اجتماعی کارگران در سال ۱۳۴۲ بنا به پیشنهاد وزارت کار و امور اجتماعی و تایید هیأت وزیران وقت به سازمان بیمه های اجتماعی تغییر نام یافت و در نهایت در تیرماه ۱۳۵۴ با گسترش یافتن دامنه پوشش و شمول تعهدات آن و ادغام برخی سازمان های بیمه اجتماعی دیگر، “سازمان تأمین اجتماعی” تشکیل شد.

پس از پیروزی انقلاب اسلامی، تعمیم و گسترش تأمین اجتماعی برگرفته از اصل ۲۹ قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران با تکیه بر برخورداری آحاد مردم از مزایای تأمین اجتماعی به عنوان “حقی همگانی”سرلوحه کار قرار گرفت. در آذرماه سال ۱۳۵۸، ضمن واگذاری اداره امور بیمارستان ها و درمانگاه های تحت پوشش سازمان تأمین اجتماعی به وزارت بهداری و بهزیستی (با حفظ مالکیت سازمان)، مقرر گردید تا ۹ درصد از حق بیمه های وصولی سازمان بابت درمان نیز در اختیار این وزارتخانه قرار گیرد. این وضعیت تا سال ۱۳۶۹ ادامه یافت تا آنکه در این سال با تصویب ماده واحده ای، اداره واحدهای درمانی و تأمین خدمات درمانی موردنیاز بیمه شدگان مجدداَ به عهده سازمان تأمین اجتماعی قرار گرفت.

در اوایل سال ۱۳۸۳ قانون نظام جامع رفاه و تأمین اجتماعی به تصویب مجلس شورای اسلامی رسید و سازمان تأمین اجتماعی به عنوان رکن اساسی نظام بیمه ­ای کشور مرتبط به این وزارتخانه و همسو با سیاست­های کلان نظام جامع تأمین اجتماعی به ادامه فعالیت پرداخت.

فعالیت بهداری رزمی سازمان تأمین اجتماعی در تأمین نیروی انسانی و مباحث حقوقی مجروحین و شهداء تحت پوشش این سازمان ، از جبهه های دفاع مقدس پشتیبانی می نموده است . و همچنین بیمارستان های این سازمان در شهرهای مختلف در پذیرش مجروحین و مصدومین و ادامه درمان آنها در کنار سایر سازمان ها همکاری لازم را داشته است . 

موسسه بهداری رزمی دفاع مقدس و مقاومت